PARTI PAS, 54 TAHUN SELEPAS MERDEKA.

…GAGAL TARIK SOKONGAN ORANG MELAYU, KINI HANYA BOLEH JADI AGEN PERPECAHAN ORANG ISLAM DI MALAYSIA. DAP YANG PALING UNTUK BEKERJASAMA DENGAN PAS DAN JUGA SEBALIKNYA. 

Oleh Mansor Puteh

Kalau pemimpin PAS beria-ia fikir mereka boleh majukan Bangsa Melayu dan sebar syiar Islam, tetapi kenapa anak-anak pemimpin kanan PAS tidak gemilang dalam bidang pendidikan?

Satu cara untuk membuktikan yang pemimpin PAS boleh dijadikan contoh baik, mesti dilihat dari segi ini, yang mereka boleh majukan pelajaran anak-anak mereka supaya mereka boleh pergi ke universiti terulung seluruh dunia untuk mendapat pelajaran.

Tetapi berapa ramai anak-anak pemimpin PAS dan penyokong kuat mereka yang telah berjaya dalam bidang pendidikan? Berapa ramai diantara mereka telah mendapat 10-A dalam peperiksaan tingkatan lima atau enam?

Setahu orang ramai, tidak ada seorangpun anak pemimpin PAS yang telah berjaya dalam bidang pendidikan. Mereka juga tidak menjadi contoh baik kepada orang awam lain, untuk menunjukkan yang pemimpin PAS boleh turut bantu mereka berjaya bukan sahaja dalam bidang pendidikan tetapi bidang perniagaan dan profesional lain.

Malah boleh dikatakan hampir semua pemimpin PAS adalah ahli politik profesional, yang tidak boleh bekerja dalam bidang lain, termasuk ada yang tidak mempunyai kelayakan akademik yang cemerlang untuk membolehkan mereka mendapat pekerjaan selepas tamat pengajian di sekolah menengah atau di universiti.

Itulah sebabnya mereka tertarik masuk PAS. Itulah sebabnya mereka tertarik masuk politik sebab bidang politik tidak memerlukan kelayakan akademik; ia hanya perlukan orang yang boleh bercakap dan berceloteh.

Orang PAS boleh berdoa mahu hancurkan Umno dan Barisan Nasional untuk membenarkan mereka menuju ke Putrajaya. Tetapi kalau doa mereka tidak dimakbul, apakah mereka mahu fikir Tuhan tidak mahu dengar doa mereka?

Sudah pasti mereka akan terus berdoa dan berdoa sehingga kiamat, dan tidak mungkin doa mereka akan dimakbul.

Kalau doa pemimpin mereka mahu diterima oleh Tuhan, sudah lama mereka capai apa yang mereka telah mendoakan dulu.

Mungkin ada diantara mereka atau penyokong mereka boleh berkata bahawa mereka sudahpun tawan Kedah dan bantu parti gabungan mereka seperti DAP dan PKR menawan Selangor dan Pulau Pinang sejak 2008 dulu.

Tetapi apakah mereka pasti dan yakin boleh terus menguasai negeri-negeri tersebut?

Pastikah yang mereka akan terus mengekalkan ahli dewan undangan negeri (DUN) dan Dewan Rakyat yang ada dalam pilihanraya akan datang?

Atau pastikah mereka akan terus kekalkan KELANTAN?

Kedah boleh runtuh. Selangor dan Pulau Pinang juga boleh dikembalikan kepada Barisan. Mungkin juga Kelantan akan tumbang dari PAS.

Tetapi Parti PAS masih tidak mahu mengalah. Perjuangan PAS hanya sia-sia. ISA sudah tiada; bila PAS juga tiada?

Tanpa PAS Melayu dan Muslim di Malaysia lebih sejahtera sebab perjuangan Parti PAS tidak ada sebarang asas. Ia adalah perjuangan yang belum selesai – iaitu perjuangan sia-sia yang belum selesai.

Musyidul Amnya, Nik Aziz sudah berusia 81 tahun tetapi dia masih berdegil mahu terus jadi menteri besar Kelantan walaupun dia tidak ada tahab kepimpinan yang tinggi.

Itulah sebabnya Kelantan masih mundur.

Ramai rakyatnya tinggalkan kampung-halaman dan bekerja di Kuala Lumpur.

Kebanyakan mereka tidak ada pendidikan, jadi mereka membuka gerai makanan.

Malangnya, sebagai sebuah negeri yang kononnya berlandaskan ajaran Islam, tetapi Kelantan masih terkebelakang dalam semua bidang.

APA SEBENARNYA SUMBANGAN PARTI PAS DALAM USAHA MENYEBAR SYIAR ISLAM DAN MERAPATKAN PERPADUAN UMAT ISLAM DI MALAYSIA DAN DUNIA?

…IA BOLEH DIKATAKAN HANYA WUJUD UNTUK MEMPERKUKUHKAN PARTI BUKAN MELAYU, BUKAN ISLAM, DAN MEMECAH-BELAHKAN UMAT ISLAM DAN BANGSA MELAYU DI MALAYSIA.

Oleh Mansor Puteh

Parti PAS yang sebaiknya ialah parti yang boleh bergabung dengan parti Melayu lain, dan bukan jadi persaingannya, khususnya dengan Umno.

PAS sebenarnya tidak perlu wujud; ia sepatutnya telah dibubarkan oleh ahlinya sendiri sebab peranan yang ia boleh main amat jelas, yang ia tidak mungkin boleh tarik perhatian dan minat kebanyakan pengundi Melayu dan Islam di Malaysia untuk menjadi sebuah parti politik dominant.

Ia cuma boleh memecah-belahkan Umat Islam dan Bangsa Melayu di Malaysia.

Yang mahunya PAS ialah untuk menjadikan Malaysia lebih Islamik. Tetapi berapa kali pemimpin PAS telah mengadakan acara dakwah di Malaysia dan dijemput ke negara Arab atau Islam lain untuk beri ceramah ugama?

Berapa ramai pemimpin mereka telah diberi pengiktirafan diperingkat dunia sebagai pendakwah Islam yang hebat?

Dan berapa pula pemimpin PAS telah berjaya menarik perhatian bukan Islam untuk berminat peluk Islam?

Sebuah parti politik yang mengaku mahu wujudkan sistem Islam dalam pentadbiran negara dan melaksanakan Hukum Hudud mesti buktikan kepada orang lain bahawa mereka benar-benar bersungguh-sungguh mahu melakasankan hasrat mereka, dan bukan sahaja menempek dan mahu menang lebih banyak kerusi dalam parlimen dan dewan undangan negeri.

Malah, Parti PAS tidak pernah bercakap tentang hasrat mereka untuk menyatupadukan Umat Islam dan Bangsa Melayu di Malaysia dan merapatkan perhubungan dan kerjasama dengan negara-negara Arab dan Islam lain di seluruh dunia.

Kalau ada, apa cara yang mereka mahu lakukannya? Dengan menang lebih banyak kerusi parlimen dan dewan undangan negeri?

Tidakkah mereka kini sudah tawan Kelantan dan Kedah, tetapi apa yang mereka telah lakukan untuk membuktikan yang negeri-negeri ini lebih Islamik berbanding dengan negeri-negeri lain di Malaysia dan di seluruh dunia?

PAS juga tidak pernah bercakap yang mereka mahu majukan Bangsa Melayu supaya mereka akan menjadi bangsa yang maju di negara sendiri, dan dipandang tinggi di Dunia Islam dan seluruh Dunia.

Apa yang mereka sering katakan dan laongkan ialah tentang hasrat mereka untuk mengalahkan Umno, menumbangkan Barisan Nasional.

Jadi ini boleh dijadikan bukti nyata bahawa mereka hanya pentingkan parti mereka sendiri dan mahu melihat parti mereka berjaya dan kekal, dengan niat untuk menjatuhkan Umno dan Barisan.

Dan walaupun mereka telah lama wujud dan masih tidaki berjaya menarik minat ramai Umat Islam dan Bangsa Melayu di Malaysia dengan mengguna kekuatan dan pengaruh mereka sendiri, namun, mereka telah mendapat cara baru untuk memperkasakan kedudukan mereka di dalam negara, iaitu, dengan bersepakat dengan parti bukan-Islam dan bukan-Melayu seperti Parti Tindakan Demokratik atau People’s Action Party (PAP) dan juga Parti KeAdilan Rakyat (PKR).

Ini yang anih sekali; PAS sanggup bersekongkol dengan parti seperti DAP yang dengan terang-terang tentang hasrat PAS untuk tubuhkan kerajaan Islam, tetapi tidak boleh lihat parti Melayu lain seperti Umno untuk sama-sama membangunkan bangsa dan menyebar syiah Islam.

Jadi tidak hairanlah kalau ramai pemimpin PAS telah tinggalkan parti ini yang mereka kecam sebagai telah lama terkeluar dari perjuangan asal mereka.

PAS dikatakan hanya boleh wujud dan menang dalam pilihanraya beberapa kerusi sahaja, dan ini hanya boleh dilakukan dengan sokongan dari DAP.

Dan DAP juga sedar bahawa mereka juga boleh menang beberapa kerusi parlimen dan dewan undangan negeri dengan sokongan dari penyokong PAS.

Oleh sebab itu PAS tidak segan mahu bersekongkol dengan DAP, dan DAP tidak segan bersekongkol dengan PAS, walaupun fahaman politik mereka jauh berbeza.

Ini juga membuktikan bahawa PAS dan DAP kedua-duanya parti yang tidak ada prinsip dan harga diri. Kedua-dua parti ini hanya wujud untuk memecah-belahkan pengundi Melayu supaya mereka boleh meraih untung darinya.

Sementara itu PKR hanya ‘menyelih’ dengan mencuba nasib mereka di kawasan-kawasan tertentu sahaja sedangkan ia langsun tidak ada sokongan di peringkat akar umbi.

Pilihanraya umum 2008 lalu sebenarnya telah mendedahkan kepincangan dalam kedua buah parti ini.

Pada asasnya, Parti Islam seMalaysia atau PAS – singkatan untuk namanya dalam bahasa Inggeris iaitu, ‘Pan-Malaysia Islamic Party’.

Apa sebenarnya niat pengasas parti ini? Dan apakah pemimpian kemudian dari pemimpin asas ini boleh dan dapat mencapai hasrat dan matlamat penubuhan parti?

PAS sudah ditubuh begitu lama. Ia tidak nampak seperti telah berjaya. Yang anihnya, mereka hanya dapat mengumpul mereka yang tidak pasti dengan diri sendiri, dan bertanding dalam suasana dan alam Melayu yang lebih luas di Malaysia sendiri.

Mereka tidak boleh bertanding dan diterima sebagai pemimpin kalau bergabung dengan Umno, atau United National Malay Organization. Hampir semua barisan pemimpin mereka akan kalah dalam mana-mana pemilihan parti bersatu Melayu dengan mengguna amalan demokrasi.

Jadi mereka terpaksa kekalkan PAS dan kukuhkan kedudukan mereka dengan mengambil bahagian dalam pilihanraya umum dan pilihanraya kecil dengan harapan ada beberapa diantara mereka yang boleh menang.

Dan kalau mereka bernasib baik, mereka boleh tubuh kerajaan negeri seperti di Kelantan dan Terangganu dulu, sebelum Terangganu jatuh kepada Barisan Nasional atau Umno.

Dan dalam tahun 2008, PAS berjaya menawan negeri Kedah walaupun dalam masa mereka mentadbir negeri ini kehidupan mereka boleh dikatakan terkulai-kulai.

Kedah, seperti Kelantan tidak diangkatkan ke tahab ‘negeri Islam’ yang mempunyai sistem Islam dalam pentabiran kerajaan negeri, dan tidak pula hebat kedua-dua negeri ini dalam usaha menyebar syiar Islam.

Lebih dari itu, pemimpin kerajaan negeri Kelantan dan Kedah tidak pula diberi pengiktirafan oleh mana-mana pertubuhan antarabangsa Islam dan negara Islam lain sebagai negeri muthali.

Kelantan mundur, dan terus mundur, dengan ramai rakyat negeri ini terpaksa ‘berhijrah’ ke negeri lain khususnya Selangor dan Kuala Lumpur dimana mereka membuka gerai.

Dan menteri besarnya, Nik Aziz tidak pula dianggap sebagai ulamak atau alim yang hebat dalam bidang ugama; dia lebih suka keluarkan kenyataan dengan mengguna ayat-ayat yang kontot-kontot, seperti dia mengeluarkan ‘fatwa’.

Dan yang menyedihkan sekali ialah, Nik Aziz tidak pula mahu berundur, walaupun sudah lama menjadi menteri besar Kelantan tanpa mendatangkan sebarang kemajuan dalam bidang kerohanian dan ekonomi di Kelantan.

Pengundi Kelantan hanya mahu undinya dan PAS dalam pilihanraya umum sebab mereka fikir dia lebih Kelantan dari orang lain yang juga dilahirkan di Kelantan.

PAS boleh dikatakan telah gagal menghayati Islam, yang mahu umatnya berkerjasama dan bersatu.

Islam tidak galak perpecahan dan segala pemikiran dan kegiatan yang boleh membawa kepada perpecahan sehingga ia boleh menguntungkan oleh mereka dan kumpulan bukan Islam yang boleh mendapat faedah dari perpecahan Umat Islam dan juga dikalangan Orang Melayu di Malaysia.

Tetapi pemimpin PAS tidak peduli dengan kedudukan parti mereka yang tidak mungkin boleh diangkat sebagai sebuah parti ulung yang boleh menyatukan Umat Islam dan Bangsa Melayu di Malaysia.

PAS cuma boleh dan telah membuktikan yang ia boleh menjadi pengacau kepada perpaduan Umat Islam dan Melayu di Malaysia dengan menjadi petualang kepada Ugama Islam dan Bangsa Melayu, walaupun mereka sedar yang mereka menguntungkan pihak bukan Islam dan yang nyata-nyata tidak gemar dengan sistem politik Islam yang PAS dikatakan dan sering mahu mengaku sebagai pemimpin.

Ini yang sedihnya. Ini yang ironinya. Pemimpin PAS tidak boleh dapat sokongan dari kebanyakan Umat Islam dan Bangsa Melayu di Malaysia. Mereka boleh menang dalam pilihanraya umum dan tawan Kelantan dan kalau bernasib baik beberapa kerusi lain di seluruh negara.

Tetapi, ini hanya boleh dilakukan kalau mereka bergabung dengan parti bukan Islam, bukan Melayu yang mereka sendiri tahu tidak berminat untuk menyokong perjuangan PAS yang sebenar, iaitu menyebar syiar Islam dan merapatkan perpaduan Bangsa Melayu di Malaysia.

PAS lebih suka sokong usaha parti-parti bukan Melayu dan bukan Islam, semata-mata untuk mendapat sokongan balik di beberapa kerusi parlimen dan dewan undangan negeri untuk melihatkan bahawa PAS masih hidup dalam gelanggang politik Malaysia dan ia boleh mengugat kuasa parti dominan Melayu iaitu Umno.

Sebenarnya Nik Aziz sepatutnya sudah lama berundur sebagai menteri besar Kelantan. Dia sudah uzur, dan dia sudah lama gagal untuk mengguna pengaruhnya sebagai orang alim dan menarik sokongan dari kebanyakan Umat Islam dan Orang Melayu di Malaysia, untuk membolehkan beliau mendapat jawatan yang lebih besar dan lebih penting dengan PAS menjadi parti dominan Melayu yang boleh menyebarkan syiar Islam dan merapatkan Umat Islam dan Bangsa Melayu di Malaysia.

Nik Aziz dan pemimpin PAS lain tahu mereka tidak ada kemampuan untuk memberi sebarang kepimpinan kepada Umat Islam dan Bangsa Melayu di Malaysia, untuk menjadikan Malaysia sebuah negara Islam yang dihormati diseluruh Dunia Islam.

RUMAH DI GRANGE ROAD, CAMBRIDGE – DIMANA TUNKU ABDUL RAHMAN MULA TERFIKIR UNTUK USIR INGGERIS DARI TANAH MELAYU.

…JADIKAN BANGUNAN INI BANGUNAN WARISAN MALAYSIA DI ENGLAND BERSAMA BANGUNAN THE OLD RECTORY DI LITTLE STUKELEY.

Tan Sri Mubin Sheppard, rakan karib Tunku Abdul Rahman ada menulis tentangnya, dalam buku riwayat hidup Tunku berjudul, ‘Tunku: His Life and Times – the authorized biography of Tunku Abdul Rahman Putra al-Haj’ terbitan Pelanduk Publications dalam tahun 1995 dulu.

Tetapi mungkin Mubin ada cuma percakapan atau perbualannya dengan Tunku semasa kedua mereka masih hidup.

Tetapi saya telah sempat membuat rakaman dengan Tunku di kediamannya di Bukit Tunku, bilamana Tunku beritau saya bahawa pengelamannya belajar di Universiti Cambridge dulu telah memberi kesedaran kepada beliau untuk mengusir Inggeris dari Tanah Melayu.

Satu peristiwa yang Tunku tidak dapat lupakan sepanjang umurnya ialah bagaimana beliau, sebagai pelajar asing di England dan di universiti itu telah tidak dibenar menginap dalam asrama bersama pelajar-pelajar Inggeris lain.

Ini memaksa beliau mencari kediaman sendiri iaitu di Grange Road, yang terletak tidak jauh dari kampus Universiti Cambridge.

Dan di sinilah dimana Tunku menyewa sebuah bilik untuk menginap dan belajar di St. Catherine’s College, yang terletak tidak jauh dari rumah sewanya.

Tunku telah datang ke England dalam usia yang agak muda, iaitu enam-belas tahun, untuk belajar bahasa Inggeris dengan padri di Little Stukeley di daerah Cambridgeshire.

Beliau mendapat pendidikan dari paderi dan menginap di bangunan yang dipanggil Old Rectory.

Dan beberapa tahun kemudian, beliau telah mendapat tempat untuk menyambungkan pelajaran di St. Catharine’s College di Universiti Cambridge sehinggalah tamat pengajian dengan memperolehi ijazah sarjana muda dalam bidang undang-undang.

Kehidupan Tunku dalam episod ini juga dapat dilihat dalam buku riwayat Tunku oleh Ramlah Adam berjudul, ‘Biografi Politik Tunku Abdul Rahman’ terbitan Dewan Bahasa dan Pustaka dalam tahun 2005 dan ‘The Untold Biography - The Great Patriot’ oleh Sharif Ahmad terbitan Pustaka Antara dalam tahun 1993.

Saya juga mendapat maklumat tambahan tentang Tunku langsung dari anak saudaranya, Tunku Ismail Jewa yang telah beri saya satu salinan naskah ‘Letters – with reference to Tunku Abdul Rahman Putra’ sebelum beliau (Tunku Ismail) meninggal dulu.

Dalam ‘Letters’ Tunku Ismail ada cetak gambar-gambar yang beliau sendiri rakam yang menunjukkan bapa saudaranya tinggalkan kediaman rasmi Perdana Menteri ketika itu yang dikenali sebagai Residensi (atau The Residency) yang terletak dihujung Jalan Dato’ Onn.

Saya telah dipanggil untuk bertemu dengan Tunku di kediamannya di Bukit Tunku bagi merakam temuramah saya dengan beliau dimana beliau telah menceritakan tentang pelbagai perkara, termasuk pengelaman beliau belajar di Cambridge.

Dan beliau menyatakan betapa terharunya beliau bila diberitau bahawa beliau tidak layak mendapat tempat menginap di asrama bersama pelajar lain.

Beliaupun menyewa bilik di Grange Road dan bergaul dengan pelajar-pelajar lain dan di sinilah dimana beliau memupuk semangat cintakan negara setelah lama tinggal jauh darinya.

Dan di sinilah dimana Tunku menunjukkan minat dalam bidang sokan dan sosial, termasuk akhirnya minat untuk membebaskan Tanah Melayu dari penjajahan Inggeris.

Tidak dapat dinafikan bahawa mint Tunku terhadap acara sokan lumba kuda boleh dikatakan dipupuk oleh sebab tidak jauh dari rumah sewa pertamanya di Little Stukeley, terdapat sebuah ladang lumba kuda.

Dan di Grange Road pula ada sebuah padang bola sepak untuk pasukan Universiti Cambridge, dimana telah menarik perhatian Tunku untuk turut sama terlibat dengannya.

Jadi tidak hairan kalau orang anggap minat Tunku terhadap acara sokan bola sepak terpengaruh dengan keadaan dan tempat dimana beliau berada di situ.

Kalau terdapat padan hoki terletak dekat dengan rumah sewanya, sudah pasti, Tunku juga akan tertarik dengan acara ini. Tetapi ini tidak berlaku.

Jadi dalam tahun 1986, sayapun pergi ke Bukit Tunku bersama rakan saya, Hassan Muthalib untuk membuat temuramah dengan Tunku.

Ia telah diuruskan oleh kakak saya, Rokiah binti Puteh yang telah tinggal di Residensi setelah berkahwin dengan anak saudara/anak angkat Tunku, Syed Abdullah Barakhbah pada 16 November, 1963 dulu.

Dan Rokiah anggap apa yang saya telah katakana dengan hasrat untuk bertemu dengan Tunku sebagai sesuatu yang serius, sedangkan saya hanya bercakap-cakap sahaja.

Jadi saya agak terkejut bila beliau menalipon dan beritau Tunku mahu jumpa.

Sayapun talipon Hassan yang ketika itu bekerja di Filem Negara Malaysia (FNM) untuk ikut sama dengan membawa pita rakaman.

Sebab saya tidak mahu buat temuramah dengan Tunku tanpa merakamnya. Ia boleh membuat ramai orang berfikir saya ada niat tidak baik dengan sengaja mahu menulis tentang Tunku dengan memberi ungkapan darinya yang tidak dapat dibukti.

Mujur saya masih ada lagi pita rakamnya dan sebahagian darinya telah diguna dalam dokumentari ‘Bertahun di Residensi’ atau ‘The Residency Years’ yang diterbit oleh Finas dan Kementerian Penerangan, Komunikasi dan Kebudayaan (KPKK), yang telah disiar dalam bulan Mac, 2010 dan Ogos, 2010 dahulu.

Dalam dokumentari ini saya telah menunjukkan juga gambar-gambar peribadi yang diambil oleh Syed Abdullah dalam Residensi tentang kehidupan seharian keluarga Tunku, termasuk kunjungan dari kenamaan dari dalam dan luar negara, yang mana tidak dirakam oleh sesiapa.

Ini disebabkan ketika itu bidang penyiaran dan laporan berita tidak sehebat berbabing dengan sekarang, bila setiap gerak perdana menteri dirakam.

Jadi, Syed Abdullah boleh dianggap sebagai jurugambar tidak rasmi Tunku, sebab tanpanya banyak kegiatan Tunku sekeluarga di Residensi tidak dapat dirakam.

Gambar-gambar dalam koleksi Syed Abdullah telah juga dicetak dalam buku khas berjudul ‘The Residensi Years’ dengan pameran sebanyak 106 gambar dengan judul sama diadakan di R A Gallery di Jalan Aman dekat Jalan Tun Razak dalam bulan September, 2009 dulu.

Kemungkinan besar buku ini dalam edisi Melayu akan diterbit dengan judul ‘Bertahun di Residensi’ akan berlaku tidak lama lagi.

Tunku beritau saya bahawa beliau telah membuat aduan kepada Residen Inggeris di Kedah tentang layanan buruk oleh pihak Universiti Cambridge, dan apabila Residen itu pergi ke kampus, beliau telah beritau mereka siapa Tunku – seorang anak raja di Negeri Kedah di Tanah Melayu.

Pihak universiti terkejut dengan pendedahan ini, dan lantas beri Tunku bilik di asrama.

Tunku beritau mereka beliau tidak dapat terima tawaran itu sebab beliaupun sudah tidak lama lagi akan tamat pengajian.

Tetapi episod ini telah mencetuskan satu perasaan dalam diri dan pemikiran Tunku sehinggakan beliau berkata beliau mahu usir Inggeris dari Tanah Melayu.

Dan bila Tunku akhirnya masuk dalam bidang kepimpinan negara atau politik, dan dalam masa Tanah Melayu mahu cari penyelesaian untuk mengusir Inggeris dari Tanah Melayu, perasaan yang beliau rasai semasa belajar di Universiti Cambridge itulah yang telah mendorong beliau untuk teruskan usaha beliau.

Mujur Tunku belajar di England. Mujur Tunku berpendidikan tinggi. Mujur Tunku terdiri dari kerabat diRaja yang paling tua di Tanah Melayu.

Mujurlah juga Tunku mempunyai akal yang jauh dan pemikiran yang tajam. Oleh sebab itu, Tanah Melayu dapat dibebaskan dengan cara mudah tanpa melihatkan pertarungan. Dan dalam kata-kata Tunku, ‘Tanah Melayu dapat dibebaskan dari penjajahan Inggeris – tanpa setitik darahpun mengalir’.

Ini bukan satu kejayaan yang kecil.

Pemimpin kebebasan atau kemerdekaan India, Mahatma Gandhi yang mahu capai kemerdekaan untuk negaranya secara aman juga akhirnya gagal, bila orang India bertempur dengan pihak Inggeris yang menyebabkan ramai orang awam terbunuh.

Di Tanah Melayu perkara ini tidak berlaku dan Inggeris diusir dengan lemah-lembut tetapi tegas dengan mengguna cara diplomasi dan lengok bahasa istana yang orang Inggeris sebenarnya gemar mendengar, berbanding dengan kata-kata kasar yang mampu oleh sekumpulan puak yang mahu desak Inggeris ‘mengambus’ dari Tanah Melayu secara paksa dengan mengguna kekerasan.

Jadi, apa yang boleh dibuat dengan bangunan di Grange Road di Cambridge itu?

Saya telah sempat ke sana beberapa kali dan bertemu dengan pemiliknya, seorang lelaki Inggeris yang dulunya penduduk Afrika Selatan, yang kini menetap di England.

Beliau kelihatan terharu dengan pendedahan bahawa Tunku pernah menginap di dalam bangunan ini.

Tidakkah sesuai kalau kerajaan beri sedikit penghargaan kepada bangunan ini dan anggapnya sebagai sebuah bangunan warisan negara, walaupun di England?

Ia bukan bangunan sebarangan. Ia adalah bangunan dimana Tunku mendapat ilham membebaskan negara dari penjajah Inggeris.

Mungkin ada baik kalau bangunan ini dibeli oleh kerajaan dan dijadikan Memorial Tunku Abdul Rahman di England dengan mendapat kerjasama dengan St. Catharine’s College.

Macam-macam kemungkinan boleh dilakukan dengan pemilikan bangunan di Grange Road ini, dan sudah pasti ia boleh diguna untuk kebaikan bersama diantara Malaysia dan England.

Tetapi setidak-tidaknya, bangunan di Grange Road dan juga di Little Stukeley itu boleh diberi pengiktirafan oleh kerajaan sebagai bangunan warisan Malaysia di England dan pemiliknya diberi penghargaan yang setimpal dengannya sebab merekalah yang telah menjaga warisan Malaysia di England.

Bilik sewa Tunku di London ialah di Barkston Gardens, semasa beliau balik ke England untuk menyambungkan pelajarnnya dalam tahun 1940an dahulu.

TIDAKKAH BOLEH FILEM SAHAJA PROMOSI NEGARA?

Oleh Mansor Puteh

Setiap kali filem kita di jemput ke pesta filem luar negeri atau menyertai pesta filem khas untuk hasil karya kita, ada-ada saja kumpulan tarian atau wayang kulit yang turut menyertainga.

        Khabarnya filem-filem Malaysia akan ditayang di Brussels bulan ini boleh dibanggakan. Tetapi, apa yang membuat saya muak apabiia dikhabarkan juga kumpulan tarian dan wayang kulit yang akan buat persembahan di sana. Persembahan tarian dan wayang kulit memang sebahagian dari kebudayaan dan kesenian kita.

Tapi, tidakkkah boleh filem kita sahaja yang ditonjolkan dan tidak pula dikelirukan dengan acara-acara kebudayaan dan kesenian lain?

Sedangkan ini bukan pesta kebudayaan dan kesenian tetapi pesta filem.

Oleh yang demikian adalah wajar kalau filem-filem berkenaan dan pengkaryanya sahaja ditonjolkan supaya penonton dan orang ramai di Brussels tidak terkeliru dan terpesong dari tujuan asal, iaitu untuk promosi filem kita di Brussels.

Sebab kalau kita lihat dalam mana-mana pesta kebudayaan dan kesenian tidak pernah pihak penganjor di sini untuk memikir untuk membawa filem dan pengkarya filem kita.

Ban dalam pesta filem pula, mereka kumpulan kebudayaan dan kesenian yang mahu ‘tumpang seluangkuk’.

Atau tidakkah ini beeerti bahawa filem dan pengkarya filem kita tidak yskin bahawa hasil mereka itu sudah cukup sebagai daya penarik untuk penonton asing mengenal budaya dan seni kita?

Kalau kita lihat apa yang berlalcu dalam Pesta Filem Asia-Pasifik misalnya kita akan disajikan dengan persembahan kebudayaan lebih dari acara filem. Ini telah merosakkan imej pesta filem ini dan membuat anugerahnya tidak mempunyai nilai tinggi.

Sama juga dengan pesta filem Malaysia yang penuh padat dengan persembahan tarian dan kebudayaan sehingga kita keliru apakah tujuan mengadakan pesta filem ini.

Berbalik kepada kumpulan yang akan ke Brussels bulan ini, saya rasa malu sebab kumpulan kebudayaan dan kesenian turut serta dalam lawatan ke sana.

Ini tidak sepatutnya berlaku.

Sebab kumpulan kebudayaan dan kesenian bukan penting dalam pesta filem dan toldak sharus ditonjolkan sedemikian rupa. Kalau iapun kesenian dan kebudayaan harus ditonjonkan ia dengan penayangan filem dokumentari atau pendek.

Satu perkara yang saya rasa harus ditekankan di sini jugalah ialah penglibatan pegawai promosi Finas, yang sering sangatk ke luar negeri menyertai pesta filem, walaupun dia tidak pernah dengan sendiri atau peribadi mempromosi filem-filem kita.

Penglibatannya tida.k lain untuk makan angin.

Yang memburukkan keadaan dia ialah oleh sebab dia btzkan pakar dan tahu filem tempatan.

Malah kalau dilihat dalam artikel yang ditulisnya dalam Suara Finas dia sering mengkritik psngarah filem berkelulusan sekolah filem. Dan sekarang ini dia bergaul dengan sekumoulan pengarah filem generasi baru ini.

Apa fungsi pegawai tersebut dalam hal promosi filem kita? Dan berapa banyak filem kita yang sudah dia promosi di luar negeri?

Setahu saya, dia sudah ke banyak pesta filem mewakilli Finas sebagai ‘pegawai promosi’ sedangkan dalam dunia filem tempatan tempatnya juga kabur.

Dia tidak faseh bahasa Inggeris maupun bahasa filem, jadi dia tidak layak menyertai pesta filem di Brussels atau di mana-mana.

Dalam keadaan ekonami sekarang Finas sudah sepatutnya tidak menghantar pegawai sebab kumpulan pengarah filem generasi baru ini cukup kuat untuk mewakilli diri sendiri.

Tambahan pula mereka ke sana atas jemputa.n yang dibuat sendiri, dan Finas atau pegawai promosinya tidak menganjornya.

Dan kumpulan penari dan wayaung kulit juga tidak seharusnya dihantar ke Brussels untuk menjim,atkan wang.

Ini bukan acara kebudayaan atau kesenian, tetapi acara filem. Oleh yang demikian cuma orang filem, pengarah, pengkritik dan pelakon sahaja yang harus menyertainya.

BELI BARANGAN TEMPATAN, TENGOK FILEM TEMPATAN.

Oleh Mansor Puteh

Kempen kerajaan untuk menggalakkan orang ramai membeli barangan buatan tympatan adalah kena pada tempatnya. Tetapi, apakah bila, ada masalah ekonomi baru saja kita terfikir untuk membeli barangan buatan tempatan?

Bagaimanapun, kempen menggalakkan orang ra,mai membeli barangan buatan tempatan adalah baik, da.n harus menjadi polisi kerajaan tidak kira dimasa kemelesetan ekonomi maupun di masa negara menikmati pertumbuhan ekonomi.

Budaya membeli barangan buatan tempatan ini bukan sahaja boleh menghalang pengaliran wang ke luar negara, bahkan menggalakkan pertumbuhan ekonomi yang lebih pesat dan secara tidak lang_'sung menggalakkan pembuat barangan tersebut untuk menyaingi barangan luar negeri yang masih dianggap sebagai ‘lebih bermutu’, dan lebih moden.

Polisi kerajaan untuk tidak menyiarkan iklan barangan buatan luarnegeri pula kena pada tempatnya, sebab tanpa iklan, malka, orang ramai tidak terdedah kepada barangan tersebut.

Kadang kala, cara pengiklanan yang lebih beiiartia menunjukkan barangan luar negeri itu ‘lebih bermutu’ walhal ia tidak seberapa.

Adalah menjadi satu strategi syarikat asing untuk mempunyai peruntukan untuk iklan yang berlebih-lebihan sebab mereka tahu bahawa pulangannya tinggi berbanding dengan kos untuk mengiklan barangan tersebut.

Jadi, bila aspek iklan ini ditolak lama-kelamaan orang kita akan sedar betapa terpesongnya mereka untuk mempercayai akan iklan itu, dan akan mula pula fikirkan akan barangan buatan tempatan.

Tidak dinafikan semua barangan yang diperlukan oleh kita sudah boleh dibuat di negara sendiri. Jadi, cuma yang harusift dikikis adalah sikap.

Dan sikap ini boleh dikikis secara berperingkat-peringkat, iaitu dengan tidak menggalakkan pengiklanan barangan buatan luar negeri.

Satu cara lain ialah uhtuk tidak membenarkan pihak akhbar dan majalah serta televisyen untuk digunakan olehp pihak-pihak tertentu untuk mempromosi baranban mereka, secara tidak langsung.

Kalau pihak akhbar, majalah dan televisyen tidak berserta dengan kerajaan untuk tidak memberi promosi kepada barang-barang buatan luar negeri, saya yakin barang-barang itu akan tidak digemari orang kita sendiri.

Saya juga ingin menengahkan aspek penayangan f'ilem dan siri televisyen di negara kita, yang diimpot dari luarnegeri khususnya dari Hong Kong, India dan Hollywood.

Tidakkah banyak wang dilibatkan dengan pembelian rancangan-rancangan dari negara-negara tersebut?

Dan tidakkah pula kerajaan harus fikirkan untuk mengurangkan pembelian rancangan terbmtan asing itu?

Rancangan-rancangan tempatan boleh mengisi kekosongan yang bakal berlaku, dan sesiapapun tidak akan berssa rugi sekiranya rancangan asing ini tidak disiarkan, kecuali mungkin beberapa orang yang beria-ia sangat tentangnya.

Saya harap kerajaan akan secara berperingkat-peringkat menghapuskan kemasukan rancangan televisyen dan filem dari Hong Kong, India dan Hollwyod dan tidak menggalakkan atau membenarkan pihak akhbar, majalah dan stesen televisjxen memberi promosi tentangnya.

Secara ini generasi akan datang tidak akan terdedah kepada rancangan dan filem asing yang pada ratanya tidak bersesuaian dengan budaya kita.

Lihat sahaja dengan siri-siri Hong Kong, atau filem-filem India dan Hollywood: tidakkah mereka keterlaluan?

Dan tidak kerajaan boleh menggalakkan pertumbuhan perusahaan dan memperbanyakkan produksi siri televisyen Cina, India dan Melayu untuk penonton tempatan?

Satu hari nanti siri dan filem asing boleh diketepikan sama sekali.

Penonton dari masyarakat Cina dan India tempatan bggitu asyik dengan siri televisyen dan filem dari Hong Kong dan India sebab pihak akhbar, majalah dan televisyen sengaja mempromosihabis-habisan terhadap siri-siri dan filem dari negara-negara itu.

Ini telah mengakibatkan sebahagian besar penonton berbilan;g. kaum di negara kita memandangkan terterhadap filem dan siri televisyen terbitan sendiri.

Jadi, untuk mengelakkan masalah seperti ini dari terus berlaku, adalah baik supaya aspek promosi dan pengiklanan siri-siri filem asing itu turut dikenakan sekatan sama seperti barangan buatan luar negeri itu.

Sebab pembelian siri-siri televisyen dan filem-filem dari Hollywood, Hone Kong dan India juga melibatkan pengaliran wang kita ke luar negeri.

Yang buruk sekali ialah ia, telah berjaya membantutkan pertumbuhan perusahaan filem kita.

Dan filem-filem tempatan cuma sesuai untuk masyarakat Melayu.

Ini adalah tidak baik untuk mewujudkann suatu masyarakat Malaysia.

Oleh yang demikian adalah baik sekiranya masyrirakat kita did.edahkan kepada filem-filem dan siri-siri tempatan, dan pihak akhbar, majalah serta televisyen terus mempromosinya.

Dan agak aneh bila dilihat bahawa penerbitan Cina dan India di Malaysia enggan mempromosi filem-filem maupun muzik tempatan, khususnya Melayu. Kenapa agaknya penerbitan Cina dan India di Malaysia lebih gemar mempromosi filem, muzik dan siri televisyen dari Hong Kong dan India. Dan sabah hari kita akan lihat surat dalam akhbar dan majalah mengisikan berita dari Hong Kong dan India.

Disamping itu acara penting dalam perusahaan filem dan muzik tempatan sedikitpun tidak diberi ruang dalam akhbar dan majalah berkenaan.

pakah akhbar dan majalah Cina dan India di Malaysia sengaja mahu boikot dan sabotaj pertumbuhan industri filem dan muzik tempatan, tamz untuk tidak menggalakkan masyarakat Cina dan India menpgemarnya?

Saya rasa sesuatu kajian harus dibuat untuk menentukan apakah yang, membuat akhbar dan majalah Cina dan India sengaja menolak filem dan muzik tempatan, dan mengheboh-hebohkan filem asing.

Sekiranya masalah ini dibiarkan berterusan, maka usaha kerajaan untuk mewujudkann suatu masyarakat majmuk tidak boleh berlaku.

Sebabnya masyarakat Cina akan terus mendewakan filem dan muzik Hong Kong, sementara masyarakat India dengan muzik dan filem dari Madras dan Mumbai.

Tidakkah boleh semua masyarakat gemar filem dan muzik tempatan?

Mungkin dalam keadaan kemelesatan ekonomi yang dialami oleh kita sekarang ini boleh membukakan hati kita sendiri untuk menilai hasil tempatan dari barangan seharian hingga ke filem, muzik dan siri televisyen.

Tidak dinafikan bahawa minat masyarakat Cina dan India terhadap siri-siri serta filem dan muzik dari Hong Kong dnIndia tidak lain disebabkan oleh promosi besar-besaran yang dijalankan oleh penerbitan Cina dan India di sini.

Sementara itu masyarakat bukan Melayu akan terus memboikot filem-filem dan muzik tempatan atau kebangsaan, oleh sebab akhbar dan majalah bahasa Cina dan India sengaja tidak mahu masyarakat bukan Melayu itu supaya menggemarinya.

Minat atau selera orang ramai berbilang kaum berpecah oleh sebab polisi penerbitan Cina dan India yang menekankan hasil luar negeri disamping memboikot husil tempatan.

Sudah tiba masanya kerajaan sendiri sedarakan kepincangan ini, dan memaksa penerbitan Cina dan India khususnya supaya tidak memberi masyarakat Cina dan India di sini pendedahah terhadap hasil filem, muzik dan siri televisyen dari luar negeri, dan membuka ruang kepada hasil tempatan pula.

Dengan cara ini masyarakat berbilang kaum akan mula menggemari filem, muzik dan siri-siri televisyen tempatan dan menggalak pertumbuhannya.

Kalau tidak filem dan muzik Melayu cuma sesuai untuk orang Melayu, sementara filem, muzik dan siri Cina untuk orang Cina dan muzik, siri televisyen serta filem India gula untuk orang India.

Tidakkah baiknya kalau masyarakat berbilang^, kaum sama-sama penonton filem tempatan di pawagam atau siri televisyen dan mendengar muzik hasil anak watan, tanpa menghebohkan ka ‘kehebatan’ hasil asing?

Tentu ini boleh berlaku kalau kerajaan sedar akan adanya kepincangan dalam polisi pihak penerbitan Cina, India dan Inggeris di negara ini yang mengenepikan hasil tempatan dan mendewakan hasil asing pula.

Penerbitan bahasa Inggeris pula boleh diarah oleh kerajaan untuk mengurangkan dan menghapuskan siaran berita hiburan dari Hollywood sebagai satu cara untuk mengurahgkan minat masyarakat kita untuk menggemar hasil asing itu.

Kita lihat setiap hari akhbar memuatkan gosip mengenai pelakon Hollywood yang tidak relevan kepada masyarakat kita.

Sampai bilakah keadaan ini harus dibarkan berterusan?

Tentu dalam keadaan kelelesatan ekonomi ini, kerajaan boleh fikirkan cara-cara yang baik untuk menghalang pengaliran wang kita ke luar negeri deng;an memikirkan bidang hiburan yang mana telah menjadi begitu tinggi jumlah wangnya yang mana boleh juga dijadikan sasaran kempen ment-galak orang ramai membeli ba.rangan tempatan, demi menjaga pengeluaran wang ke luar negeri.

Disamping itu juga kita boleh menphadkan kemasukan budaya asing ke negara dan merubah minda masyarakat, khususnya generasi muda untuk tidak mendewakan pelakon, penyanyi asing.

Kenapa kita sahaja yang beria-is gemar filem Hollywood, Hong Kong dan India dan muzik serta siri teleivysn mereka, sedangkan masyarakat di sana sedikitpun tidak pedulikan hasil kita.

Ini disebabkan penerbitan dan televisgan di sana tidak mempromosi hasil kita maka masyarakat mereka tidak gemar hasil kita.

Puncanya ialah promosi besar-besaran dalam akhbar_i majalah Cina dan India serta Inggeris yang menghebohkan hasil dari Hollywood, Hong Kong dan India kepada masyarakat tempatan.

Pan inilah yang telah menyebabkan masyarakat kita berpecah selema dan minat terhadap.

Semuanya boleh berhhah kalau kerajaan sekat penerbitan dan televisyen tempatan dari memberi publisiti dan mempromosi hasil dari Hollywood, Hong Kong dan India, demi menjaga hasil tempatan disamping menglarang pengaliran warg kita ke negara-negera berkenaan dan mengla,rang kemasukan budaya asing ke negara kita.

Yang paling aneh sekarang ialah hampir semnua stesen radio memainkan muzik barat sehingga pada waktu-waktu terhentu tidak kendengaran muzik Melayu di mana-mana radio.

Kenapakah setiap kali kerajaan memberi lesen kepada sebuah syarikat untuk menubuhkan sebuah stesen radio, ia jadi secara tidak langsung pusat perkembangan muzik Barat, Hong Kong atau India?

Tidak bolehkah stesyen muzik tempatan memainkan muzik tempatan untuk pendengar tempatan?

pmat ganjil jika dibandingkan dengan polisi kerajaan terhadap kandungan tempatan untuk stesen televisyen, sedangkan untuk stesyen radio, muzik Barat berleluasa, sehingga meluat di telingga diendengar loghat ala Amerika, ala Inggeris oleh juruhebah kita.

Lebih meluat bila mendengar stesyen radio RTM sendiri dengan juruhebahnya bertutur dalam bahasa Melayu tetapi memain lagu ‘rock barat’ bagaikan mereka itu juga mahu mengenepikan lagu tempatan dan terus mempromosi lagu barat.

Siapa agaknya yang berkata stesyen radio mesti memain lagu barat untuk jadi popular dan menarik pengiklan?

Kalau keadaan ini terus berlaku, tidak salah kalau masyarakat tempatan mendewakan penyanyi, pelakon serta filem, muzik dan siri televisyen asing.

MOVIE TOWN - STUDIO LUAR DI TEHRAN.

Oleh Mansor Puteh

Siapa sangka di Iran terdapat sebuah perusahaan filem yang begitu giat sekali. Masyarakat di Barat, dan lebih-lebih lagi di Dunia Islam sering menganggap bahawa Iran tidak mempunyai sebarang elemen hiburan, maupun pembuatan filem yang baik. Semuanya telah terkubur bersama Revolusi Islam mereka dalam tahun 1979 dulu.

Tetapi, komplek studio luar yang dikenall sebagai ‘Movie Town’ dan banyak filem yang dihasilkan setiap tahun membuktikan bahawa bidang pembuatan filem di Iran segar dan bertambah giat.  

Mereka menghasilkan sebanyak enam-puluh buah filem setahun. Banyak filem mereka dihantar ke pesta filem antarabangsa. Dan pengarah filem mereka juga terkenal di Barat. Nama seperti Amir Naderi Abbas Kiarostami, Mohsen Makmalbaf tidak asing bagi mereka. Cuma di rantau kita nama- nama raereka itu tidak dikenali.

Komplek studio luar ‘Movie Town’ terletak agak jauh di luar Bandaraya Tehran. perjalanan dari Hotel Esteghlal mengambil masa lebih.satu jam. Mujur jalan rayanya lurus dan lebar, kalau tidak perjalanan dudah tentu akan mengambil lebih lama lagi.

Kompleks studio luar ini mungkin terbesar di Lunia Islam, Malahan ianya boleh dianggap sebagai terbesar luar dari Barat. Dan komplek tersebut baru saha ja dibi na beberapa tahun lalu. Kita masih dapat melihat banyak bangunan lain sedang didirikan.

Binaan yang sempat dilihat tersergam ialah bangunan kedai selorong yang mirip Tehran lapan-puluh tahun laiu. Ianya merupakan sebuah pekan yang agak lengkap dengan segila kemudahan awam termasuk pawagam. Poster pelakun Amerika terkenal ketika itu, Rudolf Valentino ditampal pada dinding pawagam.

Jalan raya yang luar melintangi ‘bandraya’ palsu ini. Kereta-kereta jenis lama terletak di tepi jalan. Dan landasan keretapi trem menjalar di tengah­-tengah jalan raya.

Banjaran Elborz terlihat jauh di hujung pekan ini. Sekali pandang kita akan terasa seperti berada di Tehran pada zaman silam. Cuma yang kurarg ialah ianya begitu sunyi. Yang ada cuma mereka dalam rombongan ke studio itu.       

Di bahagian lain komplek itu terletak bangunan yang terdapat di Tehran pada masa yang lebih awal iaitu sembilan-puluh tahun dan ianya mirip daerah lama di mana terdapat lorong sempit dan tempat kediaman dan menjual-beli seperti di bazaar. Keadaan di sini juga sunyi dan tanpa peorang penghuni.

Tidak jauh dari situ kelihatan usaha untuk membina sebahagian dari komplek itu yang menunjukkan bangunan yang lebih awal. Mungkin seratus lebih tahun. Kita dapat membezakan bangunan-bangunan yang telah dibina dan sedang dibina oleh sebab reka bentunya amat berbeza.

Sekiranya kompleks ini siap, sudah tentu ianya akan menjadi sebuah kompleks studio luar terbesar di Benua Selatan dan Dunia Islam.

Ini semuanya membuktikan bahawa Iran sebenarnya mengalu-alukan pembuatan filem. Ini juga menyangkal bahawa kediudupan di Republik Islam di Iran ini tidak selesa. Malahan jika dibandingkan dengan negara-negara Islam lain mereka langsung tidak mempunyai studio luar seperti itu, dan jenis filem yang dibuat oleh mereka amat mengecewakan, sebab kesemuanya cuba meniru cara filem Barat yang menunjukkan tubuh badan wanita secara terdedah.

Di Iran, semua filem yang dihasilkan mengikut kesopanan dan tatasusila Islam. Ini berbeza dengan filem-filem di nggara Islam lain yang menunjukkan pelakon berpeluk, memakai seluar mandi jenis bikini dan pelakun lelaki dan wanita tidak menutup aurat.

Kami ahli rombongan ke studio luar itu terperanjat melihat sehuah komplek sebegitu besar dan lengkap. Ianya telah didirikan oleh pihak kerajaan, khusus untuk membantu penerbit filem menghasilkan filem--filem bermutu.

Tidak siapa yang tahu betapa besarkah kompleks ini akan bekembang akhirnya. Kerja­-kerja membina banyak lagi bangunan lain sudah tentu akan dibuat dari masa ke samasa. Akhirnya nanti komplek Movie Town ini akan menjadi begitu besar sehingga boleh mengatasi studio-studio di Hollywood sendiri.

MASALAH IRAN – AMERIKA, MASIH DALAM BABAK PERTAMA.

Oleh Mansor Puteh

Bendera ‘star-spangled banner’ merah-putih berjalur tiga-belas dan berbintang lima-puluh biji bertabur dan teratur di kain biru laut berkibar-kibar setengah tiang di mana-mana saja kita mengarahkan pandangan di seluruh negara ini. Tetapi masalah Iran – Amerika tetap tidak selesai lagi.

Semasa menjelang perayaan hari natal akhir tahun lalu di hadapan perkarangan Rumah Putih di ibukota Wasliington DC, masyarakat negara ini yang bersemangat telah mula mencucuk sebatarang pokok krismas untuk menandakan satu hari bertambah lima-puluh-tiga rakyatnya berada di Tehran, ibukota Iran.

Dan hampir enam-puluh ataupun tujuh-puluh pokoh yang dipasangkan dengan lampu pejam-­celik telah didirikan sehiingga tempat menjadi sempit dan pada waktu itu semangat dan kehendak untuk mendirikan batang pokok krismas itu membara.

Tetapi kebelakangan ini, tidak ada sebarang akhbar kebangsaan maupun daerah yang menyiarkan berita seperti itu lagi.        

Dalam pada itu, bendera-bendera separuh tiang itu telah hampir dijemur dalam hujan dan panas terik musimi bunga dan panas, dan juga mengalami cuaca buruk musim sejuk baru lalu masalah penahanan lima-puluh-tiga orang rakyat negara ini belum lagi menunjukkan tanda-tanda akhirnya.

Seperti dalam sebuah cerpen, novel, atau filem, ada babak-babaknya dan dalam perkara ini masalah itu masih dalam babak pertama sung^,guhpun telah lebih dari 240 hari semenjaknya berita penahanan itu memeranjatkan seluruh dunia.

Bekas raja-segala-raja, Shah Mohammed Redza Pallavi telahpun beredar ke tempat  kediaman yang lebih selesa dan jauh dari segala kecaman; mula-mula dari Mesir, kelilling dunia dan akhirnya kembali dengan kapal terbang ke Mesir pula.

Masalah penahanan berikutan dengan lawatannya ke Bandaraya New York oleh bekas shah itu yang sama sekali tidak disenangi oleh masyrarakat Iran telah menyebabkan persengketaan yang berlangsung selama tiga-puluh-empat minggu ini.

Setiap minggu bertambah lagi pelik dan kelirunya masalah tersebut dan minggu lalu nampaknya ada sebuah penyelesaian yang bakal menyebabkan pembebasan lima-puluh-tiga rakyat itu, tetapi minggu ini mereka tetap berada di sana.

Sorakan dan geram rakyat Iran yang banyak dilihat dalam cermin peti televisyen berbaris-baris teratur mengenggam tangan menyorak Allahuakhabar, Allahukhabar! berminggu-minggu dalam cuaca salji telah pudar.

Bandaraya Tehran telahpun kembali pada asalnya; kereta lalu-lintas jalan raya luas dan ramai rakyat menjalankan pekerjaan masing-masing dan berita di peti televisyen di sini yang telah selama ini meletakkan berita dari Iran pada tempat terutama setiap malam sehingga dua ratus lebih hari telah kini bertukar corak.

Berita dari Kabul, Belgrade, Pnom Pehn, Moskow dan lain-lain lagi telah mengambil tempat penting tiap-tiap malam. Bukan Olimpik 1980 di Moskow, masalah Kampuchea, pelarian rakyat Kuba di Florida dan persiapan pilihan raya umum presiden bulan November ini menjadi perhatian umum.

Dan nyatalah masalah Iran ini tidah dapat diselesaikan dengan menanam pokok krismas, mengikibarkan bendera separuh tiang atau memalukan loceng gereja tiap-tiap hari saja.

Sekatan ekonomi yang dikuatkuasakan dengan negara-negara besar lain juga tidak menunjukkan kesan yang diharapkan meskipun adalag dirasakan di sini bahawa ini merupakan suatu tindahan sewajarnya untuk melemahkan semangat negara Iran yang beragama Islam itu.

Serangan komando yang telah berbulan-bulan dirancangkan latihan berseluruh di teng^,ah-tengah padang pasir di pelusuk negara ini tidak juga menyebabkan suatu penyelesaian yang aman.

Dalam pada itu, lima-puluh-tiga rakyat Amerika itu tetap dihidangkan dengan masakan jenis Amerika yang saudara-mara mereka sendiri menikmati setiap hari di beberapa tempat di mana mereka diletakkan di seluruh Iran yang dirahsiakan.

Presiden Carter telah akhirnya menamatkan niatnya untuk tinggal dalam perkarangan Rumah Putih sehingga tamatnya masalah Iran dan menghadairi rapat umum untuk merayu orang ramai supaya mengundinya dalam pilihan raya umum awal, dan seterusnya terbang ke beberapa buah negara di benua Eropah.

Senator Kennedy yang tidak habis bersorak; tetapi tidak mengenai Iran, hanya untuk berdebat dan betukar pendapat mengenai masalah-masalah buruh, tenaga, inflasi dan dasar luar negera sahaja.

‘Amerika! Amerika!’                  

Rakyat Amerika kebelakangan ini sering bersorak dalam hati kecil sendiri untuk boleh hidup dan rnelihat rakyat mereka yang tertinggal belakang di Tehran itu jenjejakkan tapak kaki mereka semula di negara ini.

Tetapi masalahnya ialah mereka sendiri tidak tahu bilakah saat dan waktunya peristiwa itu akan berlaku. Mungkin menurut berita-berita yang banyak berterbangan di sini menyatakan bahawa mereka akan pulang minggu ini. Tetapi, berita lain pula mengumumkan mereka akan dibebaskan dalam bulan depan dan sebagainya.

Mereka yang mengharapkan untuk  berpelukan dengan sanah-saudara masing-masing juga tidak. dapat menentulkan akan bilanya ini akan berlaku.

Air mata berlingan dari pipi-pipi ibu bapa mereka yang mempunyai sanak-saudara di Tehran suara mereka telah menjadi serak akibat setiap hari menanggis menunggu berita dari Jabatan Negara yang menggendalikan perkara ini.

‘Amerika, negara yang gagah sekali selulruh dunia!’ sering disorakkan di merata-rata tempat. Radio dan televisyen sering memancarkan cogan kata ini untuk mengingatkan kembali rakyat negara ini pada setiap rakyatnya.

Papan-papan tanda di kota-kota besar dan kecil menunjukkan sernangat yang serupa, ‘Amerika Syarikat sayangkan negara Kanada!’ juga didirikan dipersimpagan jalan raya.

Kanada telah kebelakangan ini membantu beberapa rakyat Amerika yang menyorok di Tehran untuk pulang dengan mengeluarkan visa-visa dan memberi bantuan pengangkutan. Untuk itu negara ini merasa kesyukuran tidak terhingga.

Dalam bulan Ogos ini bendara sokan Olimpik akan dikibarkan dengan megahnya di sebuah stadium olahraga di Bandaraya Moskow, sungguhpun beberapa buah negara telah mengumumkan keenganan mereka untuk menyertai perjumpaan pertandingan olehraga sedunia itu oleh sebab tindakan Mosmow untuk menyerang Afghanistan, sebuah negara Islam dan juga oleh sebab penahanan rakyat Amerika di Iran.

Seorang presiden baru akan dilantik menjelang bulan November dalam pilihan raya yang menelan belanja US$60 juta, yang akan diberi kepada calon Demokratik dan Republikan, sementara calon parti bebas John Anderson terpaksa menari bantuan kewangan sendiri.

Amerika Syarikat akan mempunyai presiden baru yang bernama Presiden Carter ai;au Ronald Raegan, atau John Anderson, ataupun Presiden Edward Kennedy, sekiranya beliau berjaya melakukan sesuatu untuk mendapatkan pencalonan dari Presiden Carter yang sekarang ini mendahuluinya dalam pilihan ­raya awal yang berakhir baru-baru ini dalam konvensyen Parti Demokratik yang akan diadakan di  Madi son Square Garden di sini.

Berkali-kali beberapa tokoh yang rajin sekali mengkadi masalah Iran dan memahami pemikiran tokoh-tokoh pemerintahan di negara ini berkata rakyat negara Amerika yang harap lima-puluh-tiga orang tahanan itu akan dibebaskan sebelum pilihan raya presiden tahun ini.

Banyak faktor-faktor penting telah timbul dan ini semuanya membuat kerumitan kepada masalah Iran itu. Tidak ada sebarang harapan yang cerah, cuma niat untuk mengadakan suatu penyelesaian damai seperti yang dikehendakki oleh Pertubuhan Bangsa-bangsa Bersatu dan kebanyakan negara seluruh dunia.

Iran rnembinggngkan rakyat Amerika dan sebaliknya, Ame:rika membinggungkan negara Iran. Masalah yang diakibatkan dari seorang bekas shah, mesti diselesaikan oleh seorang bekas shah, kata Iran berkali-kali.

Bekas shah itu mesti dipulangkan ke Tehran untuk penjelasan terhadap kelakuannya ketika beliau masih raja-segala-raja. Tetapi permintaan ini telah diberitahu oleh Wasliington sebagai tidak mungkin dikabulkan.

Namun demikian Tehran tidak berganjak; Amerika mesti bayar ganti rugi atas perbuatannya masuk-campur dalam hal dalam negeri itu dan untuk meminta maaf secara rasmi dan berjanji tidak lagi. Tetapi permintaan ini juga tidak mungkin dikabulkan oleh Wasliington, DC.

Dalam pada itu, banyak bendera tetap kibarkan setengah tiang. Banyak lagi loceng gereja dlpalu setiap hari, tetapi masalah Iran – Amerika itu tetap belum tentu mempunyai sebarang penyelesaiannya.